Przepraszam. Przecież jestem tylko namiastką, jeśli potrafisz obejmij mnie dłońmi. Tak łatwo zapomnień, tak łatwo obserwować w samotności ruch wskazówki zegara. Jestem jak ślad który codziennie zostawiasz podnosząc z biurka kubek kawy. Kuszę zapachem, lecz tak łatwo zapomnieć...

Jeden wieczór wypełniony obrazami z lat tak odległych, lat dzieciństwa, dni należących tylko do Tej dwójki - Kochani. Nagle odnajduje się pewna cząstka nas, odnajdujemy te chwile które nam nigdy nie zostaną ofiarowane. Większości z nich nie pamiętam, niektórych wspomnień nigdy już nie odzyskam, nie ma takiej możliwości. Mogę jedynie uwieczniać to co jest tutaj, przy mnie. Tak wiele się zmieniło. Światło rozproszone odkryło tak wiele uśmiechów, szczęścia, czułych spojrzeń młodej pary - tak, przyszłych rodziców, oparcia naszego, marzycieli...

Dobrze jest.